Η χειρουργική εξαίρεση των περισσοτέρων όγκων υπόφυσης πραγματοποιείται με ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές με ενδοσκόπιο μέσω της διαρρινικής, διασφηνοειδικής οδού - δηλαδή μέσω της μύτης χωρίς εξωτερικές τομές.

Η επέμβαση είναι εξαιρετικά ασφαλής και αποτελεσματική, εάν και εφόσον πραγματοποιείται από νευροχειρουργούς με την απαραίτητη εξειδίκευση και εμπειρία. Η εξαιρετική ασφάλεια έγκειται στο ότι το ενδεχόμενο σοβαρών επιπλοκών έχει σχεδόν εξαλειφθεί. Όσον αφορά την αποτελεσματικότητα, η επέμβαση πρέπει να στοχεύει, τόσο στην επίτευξη των αντικειμενικών στόχων της (δηλαδή, βελτίωση ή αποτροπή επιδείνωσης της όρασης, ει δυνατόν ριζική εξαίρεση του όγκου, μετεγχειρητική ύφεση νόσου για εκκριτικούς όγκους) όσο και στην ελαχιστοποίηση της πιθανότητας επιπλοκών (δηλαδή, αιμορραγία, εκροή εγκεφαλονωτιαίου υγρού, λοίμωξη, μετεγχειρητική υπολειτουργία της υπόφυσης, μετεγχειρητική επιδείνωση της όρασης, ρινικές επιπλοκές).

Η διατήρηση της ποιότητας ζωής των ασθενών είναι εξαιρετικά σημαντική και εξαρτάται, σε μεγάλο βαθμό, από την αποφυγή νέων ορμονικών διαταραχών μετά την επέμβαση, άριστη ρύθμιση τυχόν ορμονικών διαταραχών (προ και μετά της επέμβασης) και αποφυγή ρινικών επιπλοκών.

Στο κέντρο μας, όπως και στα κορυφαία κέντρα παγκοσμίως, σε επεμβάσεις αυτού του τύπου, πέραν του νευροχειρουργού, συμμετέχει και ΩΡΛ χειρουργός δεδομένου ότι η προσπέλαση γίνεται μέσω της μύτης.

Όγκοι με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά (μεγάλο μέγεθος, πλάγια επέκταση) μπορεί να χρειαστούν κρανιοτομία για την ασφαλή εξαίρεση τους .

Αυτή η χειρουργική επέμβαση γίνεται μέσω ενός ανοίγματος στο κρανίο. Ο χειρουργός πρέπει να εργαστεί προσεκτικά, με τη χρήση μικροσκοπίου, υπό και μεταξύ των λοβών του εγκεφάλου για να φτάσει στον όγκο και να τον αφαιρέσει.

Με τις σύγχρονες ενδοσκοπικές τεχνικές, οι όγκοι υπόφυσης για την αφαίρεση των οποίων απαιτείται κρανιοτομία είναι ελάχιστοι.

Η νευροπλοήγηση είναι μία προηγμένη τεχνολογία που χρησιμοποιείται ως "GPS" για τον εγκέφαλο ή τη σπονδυλική στήλη, παρέχοντας τρισδιάστατη ανατομική καθοδήγηση σε πραγματικό χρόνο κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης. Το σύστημα νευροπλοήγησης αντιστοιχίζει τις προεγχειρητική μαγνητική ή αξονική τομογραφία στη θέση του ασθενούς στη χειρουργική αίθουσα, επιτρέποντας την ακριβή στόχευση του όγκου και ασφαλέστερες, ελάχιστα επεμβατικές προσπελάσεις.

Η Διεγχειρητική Νευροπαρακολούθηση είναι μια εξειδικευμένη τεχνική που χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια χειρουργικών επεμβάσεων εγκεφάλου και σπονδυλικής στήλης για την παρακολούθηση της λειτουργικής ακεραιότητας του νευρικού συστήματος σε πραγματικό χρόνο.

Η Στερεοτακτική Ακτινοχειρουργική (SRS) και η Στερεοτακτική Ακτινοθεραπεία (SRT) είναι εξαιρετικά ακριβείς και αποτελεσματικές θεραπείες για υπολειμματικούς ή υποτροπιάζοντες όγκους της υπόφυσης, με υψηλά ποσοστά ελέγχου του όγκου. Χορηγούν υψηλή δόση ακτινοβολίας στον όγκο, ενώ παράλληλα προστατεύουν τον περιβάλλοντα εγκεφαλικό ιστό.

Η ολική ενδοφλέβια αναισθησία (TIVA) προσφέρει βέλτιστη χαλάρωση του εγκεφάλου, χαμηλότερη ενδοκρανιακή πίεση (ICP) και ταχύτερη και ομαλότερη ανάρρωση σε σύγκριση με τα πτητικά/εισπνεόμενα αναισθητικά. Επίσης, διατηρεί την εγκεφαλική αυτορρύθμιση και ενισχύει τη διεγχειρητική σταθερότητα της νευροπαρακολούθησης, καθιστώντας την ιδανική για νευροχειρουργικά περιστατικά.

Προλακτινώματα: Η θεραπεία πρώτης γραμμής περιλαμβάνει αγωνιστές ντοπαμίνης όπως η καβεργολίνη (Dostinex). Όταν η θεραπεία είναι αποτελεσματική (μείωση μεγέθους και επιπέδων προλακτίνης), δεν χρειάζεται χειρουργική επέμβαση.

Μεγαλακρία: Τα ανάλογα σωματοστατίνης (οκτρεοτίδη, λανρεοτίδη ή πασιρεοτίδη) χρησιμοποιούνται συνήθως μετά το χειρουργείο για τη μείωση των επιπέδων αυξητικής ορμόνης  σε υπολειμματικούς ή υποτροπιάζοντες όγκους. Η πεγκβισομάντη (Pegvisomant) χρησιμοποιείται σε ασθενείς με μεγαλακρία όταν δεν αποκρίνονται στα ανάλογα σωματοστατίνης.

Νόσος του Cushing: Φάρμακα όπως η κετοκοναζόλη, η μεθυραπόνη ή η πασιρεοτίδη χρησιμοποιούνται ως συμπληρωματικές θεραπείες

Eάν ο όγκος ή κάποια θεραπεία προκαλεί υπολειτουργία της υπόφυσης (υποϋποφυσισμό), απαιτείται ορμονική υποκατάσταση, που μπορεί να περιλαμβάνει υδροκορτιζόνη, θυροξίνη, τις ορμόνες του φύλου (τεστοστερόνη/οιστρογόνα), αυξητική ορμόνη ή δεσμοπρεσσίνη.

Η φαρμακευτική θεραπεία μπορεί να απαιτείται για μεγάλες περιόδους, συχνά για το υπόλοιπο της ζωής του ασθενούς και είναι σημαντικό να κατευθύνεται από εξειδικευμένο ενδοκρινολόγο.